تصویر

برای صلح ۲۷ روز راهپیمایی کرد: این یک مطالبه اجتماعی است، نه شخصی!

گلستان سَویم که با درخواست صلح و آزادی طی دو سال در سه راهپیمایی شرکت کرده، گفت: «این یک مسئولیت تاریخی است. برای صلح باید بیشتر مبارزه کنیم. آنچه در این دوره به من الهام بخشید، مبارزه زنان بود.»

راهپیمایی آزادی

راهپیمایی «ما با امید به سوی آزادی گام برمی‌داریم» که با پیشگامی جنبش زنان آزاد (ت‌ژآ) از شهر آمد آغاز شد، به سوی آنکارا ادامه دارد. ۲۵۰ زن شرکت‌کننده در این راهپیمایی، پس از راهپیمایی در مِرسین، در ۶ اکتبر به آنکارا خواهند رسید. شرکت‌کنندگان خواسته‌های خود را در مجلس مطرح کرده و با احزاب دیگر دیدار خواهند کرد. راهپیمایی زنان با همان شور و اشتیاق ادامه دارد. یکی از شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی، گلستان سَویم است که طی دو سال با درخواست صلح و آزادی در تمامی راهپیمایی‌ها شرکت کرده و در این راهپیمایی نیز حضور دارد. گلستان سَویم از شهر سِرت در این راهپیمایی شرکت کرده است. دو نفر از اعضای خانواده او در جنگ جان خود را از دست داده‌اند.

گلستان سَویم گفت: «تا زمانی که صلح و آزادی محقق شود، راهپیمایی خواهم کرد» و اظهار داشت که این عزم و اراده خود را از مبارزه آزادی‌خواهانه زنان می‌گیرد.

گلستان سَویم اولین بار در ماه فوریه گذشته در «راهپیمایی آزادی ۱» که علیه انزوای تحمیلی امرالی برگزار شد، شرکت کرد. پس از پایان این راهپیمایی در ۱۵ فوریه، در ماه جولای نیز به «راهپیمایی اراده» که از شهر وان تا جولمرگ علیه غارتگری قیم‌ها برگزار شد، پیوست. اکنون نیز در راهپیمایی زنان حضور دارد.

گلستان سَویم با بیان اینکه برای دستیابی به حقوق مردم کورد و با هدف گسترش مبارزه، خود را از فعالیت‌ها کنار نمی‌کشد، اعلام کرد که آزادی خلق‌ها با آزادی رهبر آپو، ممکن می‌شود و از این رو از همگان خواست که سکوت نکنند.

«این مطالبه اجتماعی است، نه شخصی»

گلستان سَویم برای تحقق صلح اجتماعی و پایان دادن به جنگ، فراخوان داد و گفت: «من به عنوان یک زن جوان، برای صلح و آزادی راهپیمایی می‌کنم. ما می‌خواهیم این جنگ پایان یابد و دیگر خونی ریخته نشود. یگانه خواسته ما صلح است. مطالبه آزادی ما یک نیاز اجتماعی است، نه صرفاً شخصی. می‌دانیم که تا زمانی که آقای عبدالله اوجالان آزاد نشود، جامعه نیز نمی‌تواند آزاد شود. به این ترتیب نه فرهنگ ما، نه زبان مادری ما و نه زنان نمی‌توانند آزاد شوند.»

«باید از این فراخوان حمایت کنیم»

گلستان سَویم به دردهای گذشته اشاره کرد و گفت: «در این دوران من دو خواهر خود را از دست دادم، مادرم رنج زیادی کشید، اما من نمی‌خواهم هیچ کس دیگری رنج بکشد. امروز ما در هر فعالیتی هستیم تا انسان‌ها نمیرند. دو سال است که در تمام راهپیمایی‌های صلح شرکت می‌کنم و انرژی خود را از مبارزه زنان می‌گیرم. آقای اوجالان نمی‌تواند افکار خود را در امرالی به شکلی آزاد بیان کند. ما باید از این فراخوان و مبارزه آزادی‌خواهانه حمایت کنیم.»

«مبارزه زنان به من الهام می‌بخشد»

گلستان سَویم تأکید کرد که افکار رهبر آپو درباره مسئله آزادی زنان به او الهام می‌دهد و گفت: «فلسفه و آزادی زنان آقای اوجالان امروز در سراسر جهان گسترش یافته است. این راهپیمایی من نیز تا تحقق صلح و آزادی ادامه خواهد یافت. جامعه نیز در این زمینه باید به وظیفه و مسئولیت خود عمل کند. مردم کورد نیز برای دفاع از زبان مادری، فرهنگ و طبیعت خود باید مبارزه کنند. ما به سوی آنکارا راهپیمایی می‌کنیم تا دیگر در این سرزمین خونی ریخته نشود، همه بتوانند به زبان مادری خود صحبت کنند و درختان ما قطع نشوند.»

«باید اراده‌ای صادقانه نشان داده شود»

گلستان سَویم اظهار داشت که برای کاهش نیافتن اعتماد در میان مردم، دولت باید گامی مشخص بردارد و گفت: «ما به عنوان مردم، هر کاری که از دستمان بر می‌آید برای صلح انجام می‌دهیم، اما دولت گامی برنمی‌دارد که این به اعتماد آسیب می‌زند. مردم دیگر اقدام مشخص می‌خواهند، نه حرف. در هر فعالیت، در هر راهپیمایی، ما همین خواسته‌ها را بیان می‌کنیم اما سکوت وجود دارد. اگر واقعاً صلح خواسته می‌شود، باید اراده‌ای صادقانه برای آن نشان داده شود. اعتماد ما با گام‌هایی که برداشته خواهد شد، دوباره تقویت می‌شود. تا زمانی که میز صلح برقرار نشود، پایان یافتن این دردها غیرممکن است.»