راهپیمایی «با امید به سوی آزادی گام برمی‌داریم» که توسط جنبش زنان آزاد (ت‌ژآ) در ۱ اکتبر آغاز شد، ادامه دارد. زنان که روز سوم را نیز پشت سر گذاشتند، پس از راهپیمایی در روستای آمارا، زادگاه رهبر آپو و در شهرستان بیرَجوک در رحا، به دیلوک رفتند. در آنجا، زنان که توسط صدها نفر مورد استقبال قرار گرفتند، با شور و هیجان فراوان به راهپیمایی خود ادامه دادند. زنان شرکت‌کننده در راهپیمایی که بطور بی‌وقفه شعارها و هلهله سر می‌دادند، همچنین با داستان‌های خود گام برمی‌دارند.

زنان که رنج‌های تجربه شده، بهای پرداخته شده یا داستان مبارزه خود را با خود برداشته و به آنکارا می‌روند، شهر به شهر سفر می‌کنند تا با ۷ مطالبه، صلح به میهن بازگردد.

زنان که برای ساخت صلح اجتماعی و حل دموکراتیک مسئله کورد راهپیمایی می‌کنند، دلیل شرکت خود در راهپیمایی را با این کلمات توضیح می‌دهند: «راهپیمایی می‌کنیم تا دیگران آنچه ما کشیدیم را تجربه نکنند.»

یکی از این افراد خدیجه اویار، مادر فاطمه اویار است که در تاریخ ۵ ژانویه ۲۰۱۶، در جریان مقاومت‌های خودمدیریتی، همراه با سِوه دمیر و پاکیزه نایر، توسط دولت ترکیه در سلوپی به قتل رسید.

خدیجه اویار ضمن ابراز اینکه برای جلوگیری از وقوع کشتارهای بیشتر در راهپیمایی شرکت کرده است، خواستار آن شد که دولت در این روند با قتل‌عام‌های گذشته رو در رو شود.

دستتان را زیر سنگ بگذارید (مسئولیت بپذیرید)

خدیجه اویار گفت: «همه کسانی که بهایی داده‌اند و رنج کشیده‌اند، باید در این فرآیند مسئولیت بپذیرند و تلاش کنند. این صلح برای همه ما ضروری است.»

خدیجه اویار با تأکید بر اینکه نمی‌خواهند کسی آزار ببیند یا خون ریخته شود، همچنین خواستار زندگی‌ای برابر، آزاد و عادلانه شد و گفت: «ما فقط آرامش و زیبایی می‌خواهیم. امروز نه فقط ما، بلکه همه مادران باید این مطالبه را داشته باشند. ما مادران همیشه باید ایستاده باشیم و برای آینده فرزندان‌مان مبارزه کنیم.»

صلح برای همه ما خوب خواهد بود

خدیجه اویار با بیان اینکه هرگز نشستن در خانه را نمی‌پذیرد، اظهار داشت: «صلح برای همه ما خوب خواهد بود. ما از این روندی که آقای اوجالان آغاز کرده است، تا آخر حمایت می‌کنیم. در این زمینه، همه مردم باید دست در دست هم دهند و برای ساخت صلح سکوت نکنند. این مردم یا به قتل رسیده‌اند، یا به زندان افتاده‌اند، یا تبعید شده‌اند. این شکنجه‌ها باید پایان یابد، دولت باید با دیدن جنایاتی که در حق این مردم مرتکب شده، دیگر گام‌های صادقانه بردارد.»

مطالبات نباید بی‌پاسخ بماند

خدیجه اویار با بیان اینکه دخترش در سال ۲۰۱۶ به قتل رسید و برای اینکه دیگران همان رنج‌ها را تجربه نکنند راهپیمایی می‌کند، ادامه داد: «ما نمی‌خواهیم کسی بمیرد. دختر من به قتل رسید، من نمی‌خواهم دختر یا پسر کسی کشته شود. امروز که ما اینقدر خواهان صلح هستیم، دولت ماه‌هاست که هیچ گامی برنداشته است. مطالبات ما نباید بی‌پاسخ بماند، دولت باید دیگر قدم بردارد.»

ایمان به صلح به من قدرت می‌دهد

خدیجه اویار با بیان اینکه علی‌رغم همه اتفاقات، از مطالبه صلح دست نکشیده است، خطاب به مادران تُرک نیز گفت: «اگر من با وجود همه چیز امروز می‌توانم اینجا بگویم صلح، مادر تُرک نیز باید بتواند بدون هیچ اما و اگری این را بگوید. ریختن خون بیشتر به نفع هیچ‌کس نخواهد بود. ایمان به صلح به من قدرت می‌دهد. با این ایمان از یک سر میهن تا سر دیگر آن راهپیمایی می‌کنم. همه باید این گام را بردارند.»