روابط پارت دمکرات و آ.ک.پ برعلیه کردها و آنتی دمکراتیک است. لازم است پ.د.ک به‌زودی خود را از این ارتباط خطرناک نجات دهد. چون نه تنها نمی‌تواند آ.ک.پ را از نابودی برهاند بلکه زمینه شکست خود را نیز فراهم می‌آورد

 

به‌مانند کسی که در دریا غرق می‌شود و ناامیدانه سعی دارد تا از کف دریا کمک بگیرد، مدیران آ.ک.پ نیز پس از هر شکستی خود را در آغوش نیروی دیگری می‌اندازند و تلاش می‌کنند خود را بر سرپا نگه‌دارند. پس از پیروزی کوبانی و نتیجه انتخابات ۷ ژوئن ۲۰۱۵ (۱۷ خرداد ۹۴ روز پیروزی ه.د.پ در انتخابات پارلمانی ترکیه)، [آ.ک.پ] خود را به آغوش م.ه.پ انداخت و تلاش کرد که خود را از این طریق نجات دهد. اکنون نیز پ1س از عملیات رقا و رفراندم ۱۶ آوریل (۲۷ فروردین ۹۶)، درست مثل اینکه نتیجه "نه" را دریافت نموده، خود را این‌بار به آغوش پ.د.ک (حزب دمکرات کردستان عراق-بارزانی) انداخته است. جدا از بحث نجات آ.ک.پ، حتی هم‌پیمانی پ.د.ک با آک.پ-م.ه.پ که به‌عنوان دشمن شماره یک کردها به‌شمار می‌روند نیز نمی‌تواند خود پ.دک را نجات دهد.

 

گروه تبهکاری که آ.ک.پ و پ.د.ک در بعشیقه آن‌ها را آموزش دادند، در ۳ مارس (۱۳ اسفند) به شنگال حمله‌ور شدند و طولی نکشید که مشخص شد این حمله با سفر مسعود بارزانی به آنکارا برنامه‌ریزی شده است. بیانیه مدیران آ.ک.پ و آنچه که در رسانه‌های این حزب منتشر شد، این امر را به‌خوبی روشن می‌سازند. در اینجا به‌روشنی مشخص می‌شود که در پشت پرده حمله به شنگال، فاشیسم آ.ک.پ-م.ه.پ نهفته است. و یا می‌توان گفت که حمله این تبهکاران به شنگال، در وهله اول در خدمت منافع آ.ک.پ-م.ه.پ بوده است.

 

البته وقتی که بحث در مورد "حمله" و "آ.ک.پ" باشد، باید این حمله را با دیگر حملات ارتش ترکیه به منبج و عملیات‌ةای نصیبین، لیجه و درسیم درنظر گرفت. هم‌چنین باید آن را در ارتباط با موضوع حمله به نمایندگان ه.د.پ و نیز فاشیسم ضد خلقی‌ای که هم‌اکنون در ترکیه در جریان است مورد ارزیابی قرار گیرد. در اینجا این سوال پیش می‌آید: اقتدار فاشیستی آ.ک.پ براستی چرا این حملات را انجام می‌دهد؟

 

البته این پرسش تنها یک جواب دارد و آن این‌ست: چون آ.ک.پ در مرحله شکست قرار دارد، این حملات را انجام می‌دهد. چون به موازات تمامی این حملات و ترورها، شاهد مقاومت خلق کرد و  دیگر خلق‌های ساکن ترکیه هستیم که مرتباً گسترده‌تر می‌شود. نمونه آن نیز در مقابل چشمانمان است: مراسم بزرگداشت ۸ مارس روز جهانی زنان [در ترکیه]. باوجود تمامی سرکوب و ترورها، مراسم بزرگداشت این روز از هر زمان دیگری نیرومندتر بودند. با وجود تمامی قتل‌عام‌های سیاسی و عملیات‌ها نیز نتوانستند مقاومت خلق کرد و "سیاست دمکراتیک" را تضعیف گردانند. آنچنان گه مشخص است، [مراسم] نوروز امسال نیز باشکوه‌تر از هر زمانی برگزار خواهد شد. رفراندمی که باید با درنظر داشتن مراسمات ۸ مارس و نوروز از آن پیشوازی نمود، از همین الان نتیجه "نه" را برای خود آشکار ساخته است.

 

از طرف دیگر، کارزار آزادسازی رقا به پیشاهنگی نیروهای سوریه دمکراتیک با موفقیت در جریان است که از طرف رسانه‌ها نیز بر آن تأکید می‌شود. گفته می‌شود که نیروهای سوریه دمکراتیک (ق.س.د) توانسته‌اند راه ارتباطی رقا و دیرالزور را به تمامی به کنترل خود درآورند و چیزی نمانده است که به تمامی رقا را به محاصره خود درآورند. می‌توان گفت که با وجود تمام مصائب و توطئه‌هایی که آ.ک.پ به عمل آورد، هرگز موفق نشد که این کارزار را با شکست مواجه گردانده و یا حتی روند آن را متوقف نماید. افزایش تأثیر کردها و نیروهای دمکراتیک در معادلات سوریه، اردذوغان ار دیوانه و هار نموده است. هرکاری که انجام نیز دهد نیز نباید فراموش کرد که آ.ک.پ به آخر خط رسیده است. طیب‌اردوغان و مدیریت آ.ک.پ در همه جای اروپا به‌عنوان انسان‌هایی غیرقابل پذیرش معرفی شده‌اند و البته در هیچ جای تاریخ، مشاهده نشده که مسئولان ترکیه به این وضعیت دچار شده باشند. کاراکتر فاشیستی اردوغان و مدیران آ.ک.پ، ترکیه را به وضعیتی رسانده است که به هیچ‌وجه شایسته آن نبوده است و این یک وضعیت خطرناک است. این ذهنیت فرگرایانه و فاشیستی، درصدد است تا [کلیت] ترکیه را با خود به شکست بکشاند.

 

در مقابلِ شکست رژیم فاشیستی آ.ک.پ، حملات و قتل‌عام‌ها نیز به همان اندازه فزونی خواهند یافت. هم‌چنانکه هم‌اکنون نیز مشاهده می‌شود، این حملات و وحشی‌گری‌ها روزبه‌روز در حال گسترش هستند. در همین راستا [برای جلوگیری از انفعال خود]، خود را به م.ه.پ و پ.د.ک نزدیک نموده است و برای اینکه بر عمر خود بیافزاید، این حملات را بر اساس [موقعیت و] منافع خود بکار می‌گیرد و هر وقت که کارش با آن‌ها (م.ه.پ- پ.د.ک) تمام شد، آن‌ها را به زباله‌دانی خواهد انداخت. مثلاً اگر در رفراندم ۱۶ آوریل پیروز شود، احتمال دارد که در کوتاه‌تریم زمان انتخاباتی را برگزار کند و دولت باغچلی (رییس حزب ملی‌گرای ترکیه و هم‌پیمان کنونی اردوغان) را در زیر سد ۱۰ درصد باقی بگذارد و حیات سیاسی آن را نابود کند. (اشاره به قانون کسب حداقل ۱۰ درصد آرا از طرف احزاب ترکیه برای راه یافتن به پارلمان). هم‌چنین اگر بتواند با استفاده از ابزار پ.د.ک به جنگ با پ.ک.ک مبادرت ورزد و این وضعیت مطلوب که برای کردها پیش آمده را از بین ببرد، احتمال دارد که پ.د.ک را نیز قربانی کند.

متأسفانه مسئولان کنونی پ.د.ک از دیدن آینده محروم‌اند و به‌علت تمایل بیش از حدشان به اقتدار، جلوی چشمانشان تاریک شده است؛ ذهنیت اقتدارگرایی به نوعی آن‌ها را تسخیر نموده است تا نتوانند واقعیات را ببینند. آن‌ها [منظور بارزانی‌ها] هیچ‌وقت نمی‌توانند واقعیت تخریباتی که در کوتاه مدت روی می‌دهند را ببینند و در عوض هر روز خود را در ورطه همکاری و تعظیم در برابر اقتدارگرایان [منظور آ.ک.پ] می‌افکنند و در این بین دستی که برای نجات‌ به سویشان دراز شده را نمی‌گیرند و معنای آن را نمی‌فهمند.

 

[بارزانی] به‌خوبی این اظهارات بسه خوزات ریاست‌مشترک ک.ج.ک را شنیده است که گفت " از پاییز امسال در تلاش برای ایجاد ارتباط با پ.د.ک بوده‌ایم و کارهای زیادی را در این رابطه انجام داده‌ایم". رییس مشترک ک.ج.ک هم‌چنین این موضوع را نیز روشن نمود که آن‌ها آماده‌ هستند تا هر مشکلی را با استفاده از گفتگو چاره‌یابی نمایند. [سخنان بسه خوزات] در واقع به سه موضوع اشاره داشت: هم ارتباطات پ.د.ک [با آ.ک.پ] به سطح خطرناکی نرسند. هم هشدار دادن به این حزب و هم فراخوان برای نجاتشان از این وضعیتی که در آن قرار گرفته‌اند.

آشکار است که مدیران پ.ک.ک در انتظار ارتباطات با پ.د.ک و در نتیجه چاره‌یابی مسئله بوده‌اند. در حالی که این انتظار از پ.د.ک می‌رفت، تبهکاران آ.ک.پ-پ.د.ک به شنگال خنجر می‌زنند. مشخص می‌شود که علت اساسی بیانیه‌های تند مسئولان پ.ک.ک نیز همین موضوع است. از طرف دیگر، پ.ک.ک به‌شیوه‌ای طبیعی کاملاً مسئولانه در برابر شنگال رفتار می‌نماید و آن را خاطر نشان می‌سازند که در ۳ آگوست ۲۰۱۴ مسئولیت ویژه‌ای را در برابر شنگال برعهده گرفتند. خودشان را در برابر آزادی کردهای ایزدی، حفاظت از آن‌ها در برابر قتل‌عام داعش و نیز تأسیس یک خودمدیریتی در آنجا مسئول می‌دانند.

 

بدون‌شک اتخاذ این موضع از طرف پ.ک.ک معنادار و قابل تأمل است. اما در عوض، ارتباط پ.د.ک با آ.ک.پ بی‌معنی‌ست. درعوض اینکه با پ.ک.ک و ی.ن.ک (اتحادیه میهنی کردستان) که دو حزب بزرگ کردستانی هستند به ایجاد ارتباط بپردازد و برای تشکیل کنگره ملی تلاش نماید، به ایجاد ارتباط با آ.ک.پ و فراتر از آن با یک حزب فاشیستی به‌نام م.ه.پ به هم‌پیمانی دست می‌زند که البته به‌هیچ‌وجه این منطق قابل فهم نیست. امروز برای هر کسی روشن است که مشکل اساسی کردها، امروز هم‌پیمانی پ.د.ک با آ.ک.پ و دولت ترکیه است. این ارتباط تماماً برضد کردهاست و زیان بزرگی را به مسئله کرد و موجودیت کردها وارد می‌آورد. کمک نمودن به آک.پ ای که جزیر و سور را ویران نمود، به هیچ‌وجه قابل قبول نیست. این ارتباط برای باکور کردستان هرچقدر ضرر داشته باشد، به‌همان اندازه برای برای بخش‌های دیگر کردستان و در رأس آن‌ها برای باشور کردستان هم زیان‌آور است. مدیریت آ.ک.پ بجای اینکه این واقعیات را ببیند، این ارتباطات را قطع نماید و به اتحاد ملی کردها روی آورد، برعکس به‌خاطر منافع آ.ک.پ به شنگال هجوم می‌برد.

 

بی‌گمان هیچ توجیهی برای این ارتباط و حمله وجود ندارد. نمی‌شود که مشکلات اقتصادی را بهانه‌ای برای این ارتباط خاطرنشان ساخت. همان‌طور که می‌دانیم مشکلات اقتصادی نه آنقدر بزرگ هستند و نه می‌توان به مانند یک سپر از آن‌ها استفاده نمود. اما قابل توجیه نیست که پ.د.ک تنها بدین خاطر که پول خود را [در ازای فروش نفت از طریق ترکیه] دریافت می‌کند، چشم خود را بر قتل‌عام دولت ترکیه در جزیر، سور، نصیبین، شرنخ و گَوَر بپوشد. هم‌چنین این اظهارات که "پ.ک.ک باید شنگال را ترک کند"، هیچ توجیهی ندارد. وقتی پ.ک.ک به شنگال رفت، پ.د.ک در آنجا حضور نداشت؛ حتی به‌ فراخوان پ.د.ک نیز به آنجا نرفت. برعکس؛ پ.د.ک از شنگال محافظت نکرده بود و در مقابل خمله داعش، آنجا را ترک کرده و در حقیقت فرار کرده بود. پ.د.ک، پ.ک.ک را به شنگال نبرد اما درعوض این پ.ک.ک بود که پ.د.ک را در شنگال راه داد. لازم است که مدیریت پ.د.ک این واقعیت را ببیند و بتواند آن را هضم نماید. این اظهارنظر که "کار پ.ک.ک تمام شده است و باید آنجا را ترک کند، هیچ معنایی ندارد چون پ.د.ک نمی‌تواند کار و وظیفه‌ای را به پ.ک.ک گوشزد کند و در عوض تلاش برای اخراج پ.ک.ک از شنگال با استفاده از عنصر زور، یک خطر بسیار بزرگ و تاریخی را به همراه خواهد داشت.

 

لازم است که پ.د.ک از تمامی این اظهارات دست بردارد و تمامی نیروهایی که به شنگال گسیل داشته را در کوتاه‌ترین زمان به عقب بکشاند. کاملاً محرز است که این ارتباطات با آ.ک.پ، در نهایت به ضرر او تمام خواهد شد. در ۳ آگوست ۲۰۱۴ در برابر داعش هیچ مقاومتی نکردند؛ از شنگال فرار کردند و خودشان را رسوا نمودند. الان نیز درصدد هستند تا مانند داعش [به شنگال] حمله نمایند و خودشان را رسوا کنند. ارتباط پ.د.ک و آ.ک.پ، کاملاً برضد کردها و روند دمکراسی‌ست. لازم است که هرچه زودتر خود را از این ارتباط خطرناک دور کند چون این حزب نخواهد توانست که از شکست آ.ک.پ جلوگیری کند و در عوض زمینه شکست خودش را نیز فراهم می‌آورد.

 

منبع: روزنامه یِنی اوگور پولیتیکا. ترجمه از ترکی: دوران کرماشان