بعد از ملاقات ترامپ با رجب طیب اردوغان در روز ۱۶ ماه مە (۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۶) به همراه گروه کوچکی از تظاهرکنندگان از مقابل کاخ سفید به طرف سفارت ترکیه رفتیم تا اقدامات وحشیانه و کشتار بی‌رحمانه دولت ترکیه را محکوم کنیم. گروه پانزده نفری ما که به طور سبوعانه توسط نیروهای امنیتی اردوغان مورد حملە قرار گرفت شامل دو کودک خردسال، دو مرد سالمند و شش زن می‌شد که مورد حمله مردان مسلح حامی اردوغان قرار گرفتیم.

مهاجمین دو گروه بودند گروه اول ظاهرا لباس شخصی هایی که همگی کت و شلوار پوشیده بودند اما اکثرا زیر جلیقه هایشان کلت و در گوششان بی سیم داشتند. گروه دوم با پیرهن و شلوار سبز خاکی که روی کمرهایشان سلاح گرم داشتند و مثل گروه اول بسیار ورزیده و بگفته وزارت خارجه آمریکا همگی از تیم محافظان اردوغان بودند. (شایان ذکر است که هیبت و نوع لباس پوشیدن گروه دوم برای بسیاری از آشنایان مسایل ترکیه ناشناخته است.)

اگر چە تعداد ما اندک بود اما شامل ایزدی و کُرد و فارس و ارمنی و آمریکایی و ... می‌شد. ما فارغ از هر رنگ و نژاد و تعلقات سیاسی در مقابل رژیمی ایستاده‌ایم که ده‌ها خبرنگار مستقل حمایتش از داعش را ثبت کردە و منتشر کرده‌اند. جمع کوچک پانزده نفری ما که در مقابل سفارت ترکیه در واشنگتن تظاهرات می‌کرد، نماد روشنی از جنس مبارزانی است که این روزها بر علیه فاشیسم دولتی ترکیه مبارزه می‌کند.  تنوع قومی-سیاسی گروه ما بیانگر این حقیقت است که رژیم اردوغان امروز سمبل منفور فاشیسم ترکی- اسلامی در دنیا است و ما که خواستار آزادی نمایندگان دربند حزب دموکراتیک خلق‌ها و دیگر رهبران دربند جامعه مدنی در ترکیه هستیم براستی از هر گوشە زمین برآمده‌ایم تا در کنار حق و حقیقت باایستیم. در مقابل رژیمی که برعلیه مردم کرد با توپ وتانک از زمین و هوا دست به کشتار می‌زند و شهرهای باکور کردستان را با خاک یکسان می‌کند.

 یکی از تظاهرکنندگان لوسی یوسویان دختر جوان ایزدی است که دست تنها بنیاد خیریه ایزدی (Ezidi Relief Fund) را بنانهاده است. مهاجمین چنان ضربات سهمگینی به سر و بدنش وارد کردند که هنوز در بیمارستان بسر می‌برد. تقریبا همه ما در این حمله زخمی شدیم و ۹ نفر در بیمارستان بستری شدند. این حمله در حالی اتفاق می‌افتاد که بسیاری از کردهای مقیم واشنگتن در دو سوی شهر سالن‌های انستیتو هادسن و بنیاد هریتج را پرکرده بودند. مسرور بارزانی که در بنیاد هریتج سخنرانی می‌کرد بارها در مورد عملکرد غیر انسانی حکومت اقلیم کردستان [در شمال عراق] و سیاست های دولت بارزانی در قبال پ.ک.ک و ی.پ.گ از طرف حاضران مورد سوال قرار گرفت.

در سوی دیگر شهر در کنفرانسی تحت عنوان "موزاییک ایرانی" که انستیتو هادسن برگزار کرده بود اعضای احزاب کلاسیک کُرد [روژهلاتی] در سالنی مملو از تماشاگران بودند که تعداد زیادی از آنها را کردهای حومه واشنگتن تشکیل می‌داد. شاید اگر بسیاری از این افراد در این کنفرانس ها شرکت نمی‌کردند به جمع تظاهرکنندگان می‌پیوستند. کما اینکه بسیاری از افرادی که در تظاهرات مقابل کاخ سفید شرکت کرده بودند محل تظاهرات را برای شرکت در یکی از این کنفرانس‌ها ترک گفتند.

سرکوب تظاهرکنندگان در شهر قلب شهر واشنگتن نشانه از هم گسیختگی اخلاقی است که چهار گوشه ترکیه را فرا گرفته. جنایت‌کارانی که خیابان‌های واشنگتن را با زندان های استانبول اشتباه می‌گیرد و بین خاک آمریکا و دیاربکر در وقت سرکوب تفاوتی نمی‌بینند.

حمله محافظان اردوغان به تظاهرکنندگان اعلام خطری است به دولت‌های غربی که اگر بطور جدی در مقابل خشونت فاشیستی ترکیه نایستند، تروریسم دولتی ترکیه بزودی دامن‌گیر خودشان خواهد شد. سناتور جان مک کین (که رقیب براک اوباما در سال ۲۰۰۸ بود) اعلام کرده است که سفیر ترکیه باید از آمریکا اخراج شود. امیدوارم این ادعایی بی‌اساس نباشد و بزودی شاهد تعقیب قضایی آمرین و عاملین حمله روز ۱۶ مە باشیم.